Terug
Menu
Terug naar Columns

Wilde geluiden

Vorig weekend was er in Natuurbelevingscentrum De Oostvaarders een lezing over De Nieuwe Wildernis. Geluidsman Henk Meeuwsen kwam vertellen over ‘De Wilde Geluiden’. En dat moest ik natuurlijk zien. Nou ja, horen…

Vorig weekend was er in Natuurbelevingscentrum De Oostvaarders een lezing over De Nieuwe Wildernis. Geluidsman Henk Meeuwsen kwam vertellen over ‘De Wilde Geluiden’. En dat moest ik natuurlijk zien. Nou ja, horen…
Het was al snel duidelijk dat Henk vooral van vogels hield. Hij begon te stralen bij de roep van de roerdomp en bij het balderen van een korhoen. En glunderend hief hij zijn vinger toen hij zei: “moet je luisteren, wat een bijzondere opname van een nachtegaal.” Om deze opname te maken had hij een microfoon in het ventilatierooster van het slaapkamerraam bevestigd. Hij had heel lang zitten wachten, had ondertussen maar zijn vriendin naar de logeerkamer verbannen. Ik dacht: wat ongezellig, maar volgens Henk was het het meer dan waard geweest, want hoor maar… Het publiek luisterde ademloos naar de nachtegaal en ik hoorde als enige het verschil met de roep van de roerdomp niet. Ik kan amper een zeemeeuw van een parkiet onderscheiden, zou niet weten hoe een nachtegaal eruit ziet en had voor de lezing nog nooit van de roerdomp, laat staan korhoen gehoord.

Maar Henk, Henks gezicht maakte alles goed. Dat iemand zó blij kan worden van het geluid van een vogeltje! En pas na vijf kwartier gekwetter kwam het verhaal van de paardenscheet – waar ik eigenlijk voor was gekomen – heel even kort voorbij. Een verhaal over paarden die achteruit trapten en over microfoons die daardoor niet dicht genoeg op de paardenkont geplaatst konden komen. Om een lang verhaal kort te maken: “de scheet uit de film is in de geluidsstudio gemaakt.” Nep. Hartstikke nep dus. “Maar het gakken van de knobbelgans daarentegen…” Prachtig om te zien hoe iemand zo wild kan worden van gesnater. Oogjes dicht en snaveltjes toe.