Terug
Menu
Terug naar Columns

Het stomste spel ooit

Ik ben opgegroeid in Duivendrecht, waar het op Koningsdag altijd dorpsgezellig is. Iedereen ken iedereen en elk jaar zaten mijn zus en ik op een kleedje tussen onze klasgenootjes en de kinderen van de twee andere schooltjes die het dorp rijk was.

Op een jaar stelde onze vader voor om ons geluk eens te beproeven in Amsterdam-Noord. We waren op een leeftijd dat we elke dag druk aan het knutselen waren en dus besloten we onze zelfgemaakte kunstwerkjes te gaan verkopen.

In Noord zaten de verkopers – veelal volwassenen – niet op kleedjes, maar aan uitklaptafels. En er werd geen oude troep verkocht, maar alleen maar nieuwe spullen. Mijn zus en ik lieten ons echter niet uit het veld slaan. Wij spreidden ons laken uit, legden onze knutsels neer en gingen in kleermakerszit ter plekke nieuwe voorraad kleuren.

Die middag werden we een hit. Niet omdat het zo mooi was wat we verkochten, maar omdat niets een prijs had. Mensen mochten geven ‘wat ze het waard vonden’. Zelden kon iemand weerstand bieden tegen deze techniek.

Nu zitten mijn nichtjes zoals ieder jaar te verkopen. Op een kleedje in het dorpse Assendelft. En alhoewel ik ze elk jaar weer op het hart druk dat onze techniek van vroeger zo goed werkte, verkopen ze speelgoed waar ze op uitgekeken zijn.

Vorig jaar lag een bordspel dat ooit van mijn zus en mij geweest was in hun kraampje. Uit nostalgie – en omdat je nu eenmaal moeilijk niet niets kunt kopen bij je nichtjes – kocht ik hem voor € 2,50. Met een brede lach lieten de meiden de muntjes in hun blikje vallen. Ze waren blij. Het was immers het stomste spel ooit.

Totdat ze kwamen logeren en ik voorstelde om een spelletje te spelen. De dames waren allang vergeten wat ze me verkocht hadden en zaten met het puntje van hun tong tussen de lippen te spelen.

‘Dit is echt een leuk spel!’ zeiden ze na afloop. ‘Mogen we het hebben?’ Ik schudde resoluut mijn hoofd. Eenmaal in hun bezit, ligt het al snel weer op het kleedje. En stel dat ik dan te laat ben, en iemand anders dat spel koopt.

‘Ik heb een beter idee,’ zei ik, terwijl ik ze wat knutselspullen in de handen drukte. ‘Ik zal jullie vertellen hoe je scoort op Koningsdag.’

 

Gepubliceerd in Almere Deze Week, maart 2017