Terug
Menu
Terug naar Columns

Een nachtje vrij

Voor het eerst in zes maanden is mijn lief een nachtje van huis. Hij is stappen met een vriend, en hoe leuk ik het samenwonen met hem ook vind, het voelt alsof ik een nachtje vrij ben. Dit is mijn kans om al die leuke dingen te doen, die ik als single deed en nu moet missen.

Dus zodra hij de deur uit is, ren ik naar de slaapkamer om mijn pyjama aan te trekken, ik ontkurk een fles wijn, scheur een zak chips open, nestel me op de bank en ben klaar voor de grote single-activiteit bij uitstek: lekker helemaal niks doen.

Gelukzalig strek ik mijn armen voor me uit. Ik heb vierentwintig uur vakantie. Vier-en-twin-tig uur kan ik doen en laten wat en wanneer ik dat wil. De mogelijkheden zijn eindeloos. Vanavond ga ik middenin ons bed liggen en morgenochtend slaap ik zeker tot elf uur uit!

“Oké,” zeg ik hardop. “Het Grote Genieten is begonnen.” Maar meteen dient de vraag zich aan: wat deed ik ook alweer allemaal in mijn eentje? Het is belachelijk, maar ik kan me opeens niet meer herinneren hoe ik die drie-en-een-half jaar singleschap ben doorgekomen. Ik herinner me dat ik er als een berg tegenop zag ooit weer te moeten samenwonen. Ik wilde me helemaal niet meer plooien naar een man, ik wilde alleen maar de dingen doen ík die leuk vond. Ik was er heel goed in, in alleen zijn. Ik had altijd van alles te doen. Maar wat was dat nou toch ook alweer precies?

Mijn teennagels, lakken! Opgetogen spring ik op. En ik moet natuurlijk een film kijken. Seks in the city of Alles is liefde. En zo word ik midden in de nacht halfdronken op de bank wakker, met de aftiteling van Soof in beeld en de hond die braaf een zak chips zit uit te likken. “Ut growte genietuh,” lal ik hard op. Misselijk, draaierig. De hond begrint enthousiast richting haar riem te kwispelen.

Oh ja, zo was het om single te zijn. Ik ben blijer dan ooit wanneer de auto van mijn lief de volgende dag de oprit op draait. Vol liefde plooi ik me tegen hem aan. “En, hoe was je avondje vrij?” vraagt hij. “Sssst,” antwoord ik. “Laten we elkaar alleen maar even vasthouden.”

 

Gepubliceerd in Almere Deze Week, 25 november 2014