Terug
Menu
Terug naar Artikelen

“Ik fakete mijn zwangerschap”

Real Life Special: Meredith (28) is dolblij als ze zwanger blijkt te zijn. Niet alleen omdat ze graag moeder wil worden, vooral ook omdat het haar relatie zal redden. Maar dan slaat het noodlot toe en raakt ze verstrikt in een web van leugens.

“Ik kon mijn geluk niet op toen ik zwanger bleek te zijn. Ik was één keer ‘per ongeluk’ de pil vergeten en het was meteen raak. Het kon niet anders of dit had zo moeten zijn.

Kevin en ik hadden het vaak over kinderen gehad, maar hadden het nooit concreet geprobeerd. Nu het zo stroef liep tussen ons, had ik eigenhandig besloten onze wens iets naar voren te schuiven. Ik zag er geen kwaad in. Een kind zou zorgen voor een reality check, het zou Kevin doen beseffen dat we echt bij elkaar hoorden.

 

Super blij

Toen ik Kevin het nieuws vertelde, was hij super blij. Er volgde een avond zoals vanouds. Geen ruzie, niet de deur uit met vrienden, eindelijk die arm om me heen die ik zo nodig had. De volgende dag ging hij mee naar de huisarts. Ik was drie weken zwanger en zo ontzettend blij dat ik het nieuws onmogelijk voor me kon houden. Mijn moeder begon spontaan te huilen toen ze het hoorde en ook zijn moeder, die voor de eerste keer oma zou worden, sprong een gat in de lucht. Ik was intens gelukkig. Dit had zo moeten zijn.

Ik had altijd gevonden dat je geen kind moet nemen om je relatie te redden, maar in mijn geval was het het beste wat ik ooit had kunnen doen. Ik had de oude Kevin weer terug, we waren weer happy samen. Ik was verblind door mijn eigen geluk.

De eerste de beste gelegenheid die ik kreeg, ging ik kinderkleertjes shoppen. Samen met Merel, mijn vriendin en de vrouw van Kevins beste vriend. Overal was het uitverkoop en ik kocht een hele lading rompertjes en een dik boek over een gezonde zwangerschap. Toen we even later een kop koffie gingen drinken, vertelde Merel me dat Kevin ongeveer een maand geleden aan haar man had verteld dat hij serieus overwoog om bij me weg te gaan. Nu, met de baby op komst, stond alles er gelukkig anders voor. Het kwaad leek afgewend. We werden one happy family.

 

Miskraam

Een week later zaten Kevin en ik ’s avonds op de bank een dvd’tje zaten te kijken en kreeg ik zo’n kramp in mijn buik dat ik maar met moeite op kon staan. “Gaat het?” vroeg Kevin meteen. Hij keek me bezorgd aan en ik lachte dat het heus wel ging.

Toen ik in mijn broekje keek, zag ik dat ik bloedde. Ik schrok me rot. Wat was dit? Had ik een miskraam? Dat moest haast wel, het was zo veel. ‘Mijn kindje’ schoot het door mijn hoofd. ‘Ik ben mijn kindje kwijt’. Vol ongeloof sloot ik mijn ogen. Dit kon niet echt zijn. Dit mocht niet gebeuren, niet bij ons. We waren zo blij, ons kindje was zo welkom. We hadden deze zwangerschap nodig!

Aan de andere kant van de deur hoorde ik de telefoon overgaan en Kevin antwoorden dat hij vanavond echt niet kon. Dat moest één van zijn stapmaatjes zijn. “Waarom niet?” hoorde ik hem herhalen. “Nou, omdat mijn vriendin zwanger is, daarom niet.”

Ik keek naar de bloedvlek tussen mijn benen. Ik wilde dit niet. Gewoon echt niet. ‘Misschien hoorde dit er gewoon bij’, vertelde ik mezelf tegen beter weten in. Ging dit vanzelf wel weer over… En bovendien, ik had Kevin nodig. Als hij zou weten dat we ons kindje kwijt waren, dan zou hij misschien alsnog bij me weg gaan en…

“Mer, gaat het wel?” Kevin klopte op de deur. Ik had tijd nodig om te denken. Ik handelde in een split second. Tampon erin, broek weer aan. Morgen was dit vast weer over.

Twee tellen later zat ik op de bank alsof er niets was gebeurd. Dvd weer aan, bakje chips erbij. Ondertussen voelde ik me verschrikkelijk. Van binnen ging ik kapot. Waar was ik mee bezig?

 

Hou toch je mond

Toen we ’s avonds in bed lagen en Kevin zacht over mijn buik heen aaide, voelde ik een golf van misselijkheid opkomen. Ik wilde hem zo graag vertellen wat er net was gebeurd, maar dat kon ik natuurlijk onmogelijk nu nog doen. Wat moest ik zeggen? ‘Oh, by the way, ik heb twee uurtjes geleden een miskraam gehad. Inderdaad, tussen de chips en de thee in.’ Hij zou woest worden. En terecht. Hij zou me zeker dumpen als ik hem dat vertelde. En daarbij, wat als er echt niets aan de hand was? Ja, ik maakte me vast zorgen om niets. Dit hoorde er gewoon bij.

“Wil jij eigenlijk weten wat het wordt?” vroeg Kevin met een glimlach op zijn gezicht. “Is misschien wel het makkelijkst hè, met oog op de kinderkamer.” Ik antwoordde dat ik moe was. Vast de hormonen, voegde ik eraan toe.

Hij sloeg zijn arm om me heen en gaf me een kus. Precies het gebaar waar ik al maanden naar verlangde. Alleen nu voelde het verkeerd. Ik stikte haast, zo dicht tegen hem aan. “Eva,” fluisterde hij ondertussen lief in mijn oor. “Eva voor een meisje en Ruben voor een jongetje. Nee, niet meteen ‘nee’ zeggen. Denk er eerst een nachtje over na.”

 

Ik wilde mezelf straffen

Ik deed geen oog dicht. Zodra Kevin sliep, sloop ik zachtjes naar beneden. In mijn hoofd had de bloeding inmiddels gigantische proporties aangenomen. Maar zo erg kon het toch niet zijn? Met een trillende hand trok ik mijn tampon naar buiten. Ik bloede net zoveel als tijdens de top van mijn menstruatie. Ik kon er niet meer onderuit, moest de feiten onder ogen zien.

Ik kon onmogelijk terug naar bed. In mijn pyjama ging ik op het bankje in de tuin zitten. Het was stervenskoud, maar juist dat had ik nu nodig. Ik wilde pijn voelen. En kou. Mijn buik was leeg, alles wat ik dacht te hebben was in één klap weg. Ik geloof niet dat ik eerder in mijn leven zo hard heb gehuild.

Na een tijdje ging ik bibberend weer terug naar binnen en kwam ik wat bij. Vanuit het fotolijstje in de keuken keken Kevin en ikzelf me lachend aan. Die foto was gemaakt in een tijd dat we super gelukkig waren.

In één klap werd alles me helder, ik wist opeens precies wat ik moest doen. Me focussen op de lange termijn. Natuurlijk moest ik ooit vertellen dat ik een miskraam had gehad, maar dat kon ik heus nog wel een paar weken uitstellen. Het was me vanavond toch ook gelukt?

In de tussentijd zou Kevin weer helemaal zichzelf worden en inzien dat wij bij elkaar hoorden. Ook zonder kind zou hij dan bij me blijven. Het zou zwaar worden. Maar, prentte ik mezelf in, dit zou nog veel erger zijn als ik niet alleen mijn kind, maar ook mijn vent kwijt zou zijn. En bovendien, ik was inmiddels helemaal gestopt met de pil. Wie weet was het deze maand alsnog raak.

 

Zwangerschapsketting

‘Zwaar’ bleek een understatement voor wat ik moest doorstaan. Ik voelde me verrotter dan ooit te voren, maar moest ondertussen doen alsof ik in de wolken was. Mijn moeder belde zo’n beetje elke dag en hield dan niet op over mijn zwangerschap. Ik wilde haar graag in vertrouwen nemen, maar wist dat zij het spel nooit van haar leven met me mee zou spelen. Dit was iets wat ik alleen moest doen.

Na die eerste, verschrikkelijke week kwam Kevin thuis met een cadeautje dat hij van een collega had gekregen. Een zwangerschapsketting, zo eentje met een belletje eraan. Kevin snapte niet dat ik hem niet wilde dragen en we kregen knallende ruzie. Uiteindelijk bond ik in. Als dit zo belangrijk voor hem was…

Vanaf dat moment herinnerde elke beweging die ik maakte me aan mijn lege buik. Ik had geen tel rust. Zodra ik alleen was, smeet ik het kreng in een hoek. Maar als goede moeder in spé en ’s werelds beste vriendin ooit, droeg ik hem keurig zodra Kevin weer binnen kwam.

Ik zat bovendien vast aan dat zwangerschapsboek. Het was Kevin opgevallen dat ik er eigenlijk nooit in las en dat vond hij vreemd. Nu sloeg ik het boek vaak open. Natuurlijk alleen als hij thuis was. Ik staarde naar de paginanummers en probeerde vooral niet te kijken naar de plaatjes. Het was verschrikkelijk.

 

Het werd steeds moeilijker

Er was slechts één gedachte die me op de been hield. De kans op een mogelijke tweede zwangerschap. De eerste keer was het meteen raak geweest, dus waarom zou het bij de tweede poging anders gaan? Toen ik wéér ongesteld werd, brak ik. De paniek groeide, ik kwam in tijdsnood. De enige ‘vriend’ die me kon troosten was een zak chips en een gigantische reep chocola. Ik wilde al etend wegkruipen onder een dekentje en er nooit meer onder vandaan komen.

Ik had deze gelegenheid kunnen grijpen om Kevin alles op te biechten. Mijn menstruatie leek precies op de miskraam die ik had gehad. Maar ik hield mijn mond. Ik had nog een paar weken voordat ik mijn eerste echo zo krijgen. Tijd die ik nodig had om zeker te weten dat het goed zat tussen ons. Ik was al zo ver gekomen, waarom zou ik nu dan opgeven?

Toen de dag van echo aanbrak, had ik Kevin nog steeds niets verteld. Ik fantaseerde een griepje en verschoof de afspraak een week. Dat weekend werd ik verrast door mijn vriendinnen. Ze hadden een surprise babyshower voor me georganiseerd. Daar zat ik dan, overladen onder de babysokjes en speentjes. Ik hield het niet meer en barstte in tranen uit.

Mijn vriendinnen sloegen hun armen om me heen. Ze dachten dat ik huilde van geluk. Hoe hadden ze ook kunnen weten dat alles nep was? Door mijn vreetbuien was ik aangekomen en mijn stemmingswisselingen waren zwangerschapshormonen, toch?

 

Was ik zo’n koud mens?

Ik kon er inmiddels niet meer onderuit. Ik moest mijn act nu opgeven. Zwanger worden was niet gelukt en ik kon de echo niet nog een keer uitstellen. Ik ging op mijn werk naar het toilet en kwam theatraal zuchtend naar buiten met de mededeling dat ik naar huis ging. Niemand had het lef te vragen wat er was, ik liet mijn collega’s hun eigen conclusie trekken.

’s Avonds vertelde ik aan Kevin dat ik op mijn werk een miskraam had gehad. In eerste instantie werd hij super boos. Niet op mij, maar op de situatie. Daarna was het huilen geblazen. Dit was zo oneerlijk. Dat ons dit overkwam!

Al die tijd dat ik mijn geheim voor me had gehouden, had ik bedacht pas te zullen huilen als de waarheid aan het licht kwam. Maar nu kwam er geen enkele traan. Het was alsof ik op slot zat. Ik had mijn gevoelens zo ver weggeduwd, dat nu ze mochten komen, ik ze niet meer vinden kon.

Kevin snapte er niets van. Waarom had ik geen verdriet? Was ik zo’n koud mens? Als vanzelf begon hij weer vaker uit te gaan. Hij dreef steeds verder van me weg. Toen hij me vertelde dat hij bij me wegging, omdat hij een ander had, voelde ik tot mijn grote verbazing opluchting. Ik hoefde niet meer te doen alsof.

Het is wrang dat juist de leugen die ik nodig had om hem bij me te houden, ons uiteindelijk kapot maakte. We zijn nu een half jaar verder en de verwerking van dit alles lijkt nu pas echt te beginnen. Nog steeds weet niemand het. Ik heb het alleen verteld aan mijn psycholoog. Hij zegt dat ik handelde uit een shock. Maar waarom voel ik me dan zo schuldig? Wat ik deed, was niet eerlijk. Niet tegenover Kevin, maar zeker niet tegenover onze baby.

Als ik ooit een nieuwe relatie krijg, wil ik honderd procent eerlijk kunnen zijn. Ook hierover. Maar voor het zo ver is, is er nog een hoop werk te verzetten. Het is mijn grote wens op een dag alsnog moeder te mogen worden. Maar eerst moet ik mezelf vergeven. En afscheid nemen van mijn kindje dat nooit geboren is.