Terug
Menu
Header Rotator

Columns

Pluk de lach

Daar ligt ‘ie, op een rek, achter een kastje, op een verhuisdoos in de schuur: mijn krans. Een rieten geval met de tekst welcomein het midden. Jarenlang hing hij naast mijn voordeur en was hij de enige die ‘hallo’ tegen me zei als ik thuis kwam.

Ik blaas het stof eraf en plof op de bank waar ik jarenlang in mijn eentje op heb gezeten. Marktplaats of weggooien? Het liefst zou ik alles bewaren, maar we gaan verhuizen naar een kleinere woning en dus moet ik de relikwieën van mijn vorige leven wegdoen.

Deze bank kocht ik met mijn ex, herinner ik me. We trouwden toen ik 31 was. Inmiddels ben ik bijna veertig. Ik heb een man, een kind en een carrière als schrijfster. In niets lijkt mijn leven meer op wat het was. Op Dunya na dan. Denk die grijze haren rond haar snuit weg en zij is nog precies dezelfde lieverd die ze altijd al was.

Het leven dat ik leid voelt stabiel aan, nu. Echt en volwassen. Maar terwijl ik mijn placemats op de stapel ‘weggooien’ leg, besef ik me tegelijkertijd dat het is opgehangen aan momenten. Aan toevalligheden. Een ontmoeting, een ingeving, iemand die tussen neus en lippen door iets zegt.

Bas ontmoette ik niet op een feestje waar ik op af ging, maar via via. Mijn agent ging net naar een boekenbeurs toen ik haar ontmoette en zo kwam ik makkelijk bij een uitgever terecht. En Betje? Als we vijf minuten eerder of vijf minuten later waren geweest, dan had zij misschien niet eens bestaan.

De jacht op geluk had ik nooit hoeven openen. Het leven komt toch hoe het komt. En dat is even geruststellend als verontrustend. Want welke momenten tellen, welke momenten het verschil gaan maken, besef je altijd pas achteraf.

Vanuit de deuropening kan ik het huis zien waar we nu wonen. Het is tijd om afscheid te nemen. Niet alleen van dit huis, ook van deze plek in deze krant. Een afsluiting of een nieuw begin? Een moment? Dat kunnen we achteraf pas weten.

De krans gaat in de doos ‘herinneringen’, waar ook mijn oude theebekers in zitten en de map vol uitgeknipte columns. Tien jaar leven in doos. Deksel dicht, tape erop. Klaar om in de toekomst uitgepakt te worden. En ik de tussentijd pak ik de momenten en pluk ik de lach.

 

Gepubliceerd in Almere Deze Week, juli 2018

Het tinnen teiltje

Betje en ik waren van plan geweest de hele dag thuis te zitten chillen in pyjama, maar de tandpasta was op, dus moesten we er wel uit. Ik verruilde mijn joggingbroek voor mijn jeans, knoopte mijn haar in een snel staartje en trok Betje een vestje aan dat precies over het avocadovlekje in haar rompertje viel. We zouden toch alleen maar even snel op en neer.

Lees meer

Goud

Ik zit Betje op de bank een voeding te geven, wanneer ik aan Bas vraag: ‘Heb jij nog een idee voor een column?’ –  ‘Doe het over schaatsen,’ antwoordt hij meteen. Hij weet dat ik me heb voorgenomen om niet al mijn columns over onze baby te schrijven.

Lees meer

Negentien dagen

Ooit zei iemand tegen mij dat vrouwen op hun zevenentwintigste pieken. Dat ze dan op hun mooist zijn, het meest in hun kracht, dat ze niet begeerlijker kunnen worden. Ik was op dat moment voorin de twintig en prees mezelf gelukkig mijn hoogtepunt nog in het vooruitschiet te hebben liggen.

Lees meer

Na de aftiteling

Jarenlang haalde ik zo begin december, in mijn eentje, een kerstboom. Op de fiets. Stam op het stuur, takken over het zadel en dan voorzichtig terug naar huis toe lopen. Aldaar wiebelde ik mijn Nordmann vloekend en steunend in zijn kerstboomstandaard en begon ik – nog harder vloekend en steunend – de kerstlampjes uit de knoop te halen. Het jaar daarvoor had ik die nog zo keurig opgeborgen. Hoe was het mogelijk dat ze weer in de knoop zaten? En dat ze dat ook zo halsstarrig bleven!

Lees meer

De hippe vegetariër

Dit weekend kregen we een stel te eten dat hier niet zo heel vaak komt en zoals altijd wanneer we gasten ontvangen, stelde Bas voor om ‘zijn’ peppersteak te maken. (Aan mij de schone taak de doordeweekse maaltijden te bereiden, aan hem de eer te scoren met bijzonderheden.)

Lees meer

De hijger

Om eerlijk te zijn, dacht ik dat ze uitgestorven waren: de hijgers. Ik bedoel, er is zoveel te beleven op het internet en er zijn zulke bizarre dingen te zien op social media, waarom zou je nog old school de telefoon pakken? Dat is toch achterhaald!

Lees meer

Hormonen op hol

Na zes maanden zwangerschap kan ik met een gerust hart zeggen dat hormonen rare dingen met je doen. Opeens kan ik me bijvoorbeeld ontzettend goed zorgen maken. Over alles. Van wat ik op mijn brood moet doen (wil ik eigenlijk wel brood? Ik kan ook soep nemen, of een cracker, of… Alles is ineens ook zo lekker!), tot over hoe we het allemaal gaan redden, straks, als ons kindje is geboren.

Lees meer

De restjesman

Elk huishouden heeft zijn eigen concepten. Concepten die je van huis naar huis met je meeneemt, van partner naar partner, waar je simpelweg niet zonder kunt. Zo heb ik al sinds mensenheugenis een “chipsla”, letterlijk een la voor de lekkere dingen. Dat hadden we vroeger al bij mijn ouders, dat had ik in mijn eerste huisje en toen ik bij Bas ging wonen, was het een van de eerste dingen die ik introduceerde.

Lees meer

Zo klein, zo groot

Hoelang heb ik uitgekeken naar deze column? Hoelang heb ik ernaar verlangd om de wereld te vertellen wat ik nu ga schrijven: we krijgen een kindje! Ja echt. Het heeft even geduurd voordat we het zelf durfden te geloven, maar inmiddels kunnen we er niet meer omheen. Ik heb een buikje, we hebben ons kleintje al een paar keer op een echo gezien en dat de hormonen door mijn lichaam gieren, valt nauwelijks nog te ontkennen.

Lees meer

Volgende